Bea González'i Padel'in ötesinde tanıyın! | Red Bull TV
Bea González'i Padel'in ötesinde tanıyın!
European Works
Padel Life, Bea González'i hem saha içinde hem de saha dışında şekillendiren yolculuğu, karakteri ve belirleyici anları keşfederek sporun en parlak yıldızlarından birinin kişisel yönünü ortaya çıkarıyor.
İlgili videolar
Transcript
Turkish (auto-generated)
Kendini nasıl tarif edersin? Şey, kendimi oldukça rekabetçi biri olarak görürüm. Artılarıyla eksileriyle, rekabeti sonuna kadar yaşamayı severim. Bence günün sonunda en tepede yarışan hepimizin sevdiği şey bu: adrenalinle yaşamak, iyi anları da kötü anları da yoğun bir şekilde tecrübe etmek.
Málagalı olduğumu söylemek her zaman hoşuma gitmiştir, hatta aileme de söyledim, bir gün aksanım biraz olsun kaybolursa bana kızın diye. Merhaba, ben Bea ve bu da benim videom. Çi-çi-çi. Aslında normal bir kız çocuğu gibi bir hayatım vardı. Evimin hemen yanındaki okula gidiyordum, El Palo'daki La Asunción'a, 3 yaşımdan beri tüm hayatım boyunca gittiğim okuldu orası.
Ne kadar güzelsin! Çok güzelsin! İspanya Şampiyonası'ndan gelirdin ve kazandığını söylemek zorunda kalan ben olurdum. Bence o tevazu, hiçbir şey olmamış gibi davranman, o uyum sağlama ve fedakarlık yeteneğin harikaydı. Ve tüm teneffüs boyunca nasıl konuştuğumuzu ve kapıdan çıkıp arkandan yürüyüşünü izlerken kendi kendime bu kız daha 13 yaşında dediğimi çok iyi hatırlıyorum. Ama o anda bu kız bir ergenin yaşaması gereken şeyleri yaşayamayacak diye düşünmek beni korkutmuştu.
Bir kiraz aynaya bakınca ne der? Kiraz mıyım neyim. Klasik şeyler işte, babam arkadaşlarıyla oynardı, ben de onunla giderdim. Ona hep sonrasında biraz oynayıp kalmak istediğimi falan söylerdim ve tesadüf bu ya, El Palo'daki evimin tam karşısında bir padel kulübü vardı, annem de beni oraya derslere yazdırdı, yani öyle işte, dersler için.
Bu benim annem. Merhaba de anne! Sitenin içindeki bu küçük yoldan gelirdi, bu yüzden arabayla buradan her geçtiğimizde bana sıra ne zaman gelecek der gibi kulübe öylece bakakalırdı. Küçükken ne hayallerin vardı? Ne hayallerim mi vardı?
Hep sporla ilgili bir şeylerdi. Küçüklüğümden beri spora bayılırdım. Her türlü sporu oynardım: futbol, basketbol, tenis, padel. Çok spor izlerdim ve onlara hayranlık duymak hoşuma giderdi. Lisansımı çıkardılar çünkü antrenörüm çok yetenekli olduğumu, küçükler kategorisinde circuito andaluz falan oynamam için lisans çıkarmaları gerektiğini söylemişti.
Diğer herkesin derslerini iptal mi ettin? Tabii ki, sadece onu aldım. Ve sadece onunla mı devam ettin? Bu kızı çalıştırmak lazım, bu yetenekleri, bu agresifliği geliştirmek gerek dedim. Onu her zaman seviyesinin biraz üzerinde çalıştırırdım. Bu yüzden topu çıkaramadığı anlar olurdu ve Pablo, bu topu çıkaramıyorum derdi. Ben de ona, sen topa git, yetişmeye çalış, 3, 4 ya da 5 aya kalmaz halledersin, merak etme derdim. Ve kız 2 ay sonra küt diye o vuruşu yapardı! Ben de vay canına derdim!
Sen kaç yaşındasın? Ben 10 yaşındayım. Küçükler turnuvasında oynuyordum ve birden babam bana, bak ne diyeceğim, seninle antrenman yapmak isteyen bir oyuncu var, bir maç yapıp yapamayacağımızı sormak için beni aradılar falan dedi. Ben de, peki gidelim dedim. Biri de benimle oynayan Paula Eyheraguibel'di, yani 1 numara olmuştu, padel elitinde uzun yıllar geçirmişti, yani şeydi...
Durumun pek farkında değildim. Ve ertesi gün babam bana, Paula seninle World Padel Tour'da oynamak istediğini söyledi dedi. Hadi, bir, iki, iki buçuk. Üflesene be. Hadi, bir. Fön makinesini de açacağım. Bakalım bütün virüsleri, iki nezleyi de atabilecek misiniz. Bir, iki ve üç.
Naber? Görüşmeyeli ne kadar oldu? Çok oldu, en azından birkaç yıl önceki festivalden beri. Doğru. Evet, evet. Boyun uzamış. E yani, birazcık uzadım. Birazcık. Sence o büyük adım kaç yaşında atıldı? On beşte. Profesyonelliğe. On beş yaşındaydı. Málaga'nın a takımına çıkmaya başladığım zamandı ve işte o zaman işlerin iyi gidebileceğini fark etmeye başladım.
Hafta sonları hem profesyonel hem de küçükler kategorisinde oynuyordum. Tabii, değişiyorsun, büyüyorsun. Aynen öyle. O yıl bu da ne böyle dediğin bir yıldı adeta. Öyle, evet, kesinlikle. Sonra alışıyorsun ama... Neredeyse bir çocukken yetişkinlerin dünyasına adım atmak. Tamamen öyle, tamamen. Bence ikimizin de başına biraz bu geldi, profesyonel dünyaya çok küçük yaşta adım attık. Ve yetişkinlerin dünyasına.
Evet. Bir gün oynamalıyız. Evet, bakalım, boş olduğum bir yaz mevsiminde. Biz hiç oynamış mıydık? Küçükken, benim terasta. Müzik her zaman çok sevdiğim ve sanki hep ertelemeye çalıştığım bir şeydi. Emekli olduğumda bateri çalmayı çok isterim derdim. Ta ki bir gün, kahretsin, neden şimdiden yapmıyorum ki diyene kadar. Saçma gelebilir ama bateri çaldıktan sonra daha iyi antrenman yapıyordum, sanki koordinasyonum artıyordu ve daha iyi çalışıyordum.
Madrid'e yaşamaya geldiğimde artık her şey resmileşti, fazlasıyla profesyonelleşti. Artık hayatım tamamen padel etrafında dönüyordu. Bea'yi kalbiyle oynayan ender oyunculardan biri olarak tanımlarım. Hadi, yürü Beatriz, yürü Beatriz. Biraz orkestra şefi gibiyim, fiziksel kısmı, psikolojik kısmı, günlük rutini, duygusal kısmı yöneten kişiyim.
İlki dışarı gidiyordu, devam ettirirse ettirsin, sen oyna. Sert biri olarak bilinirim ama hayır, tam olarak öyle değil. Ben sadece net biriyim. Taktiğime, partnerime, takımıma odaklandığımda iyi oynadığımı hissediyorum ve sanki kendimizi dış dünyadan soyutlayıp tüm bu düşüncelerin seni etkilemesine izin vermemeye çalışıyorum. Gergin anların, bir şeyler deneyip de başaramadığın anların tadını çıkarabiliyorum.
Haydi Beatriz! Ne tempoydu ama! Var olan en hızlı ritim hangisi bilmiyorum ama kesinlikle oydu.
Dedem, şey, Atlético de Madrid'de oynadı, İspanya milli takımında oynadı, Málaga'da da oynadı. Sonuçta üst düzey bir futbolcuydu ve benim için bir örnek. Hayatında çok fazla şey yaşamış, çok fazla değişimden, çok fazla durumdan geçmiş bir insan, bazıları o kadar da iyi değildi ve onu asla üzgün göremezsiniz. Asla. Dedemi asla üzgün göremezsiniz. Helal! Helal!
Ne var ne yok? Nasılız? Seni gördüğüme çok sevindim. Hoş geldin. Çok teşekkür ederim. Sana küçük bir hediye getirdim. Hala formunu koruyor musun, yoksa bıraktın mı? Yoksa bir şeyler oynuyor musun? İzin verdikleri kadar. Çok az, değil mi? Azıcık. İşte bu be. O, sağ taraftaki yerden.
Sporcu genini ondan mı aldım bilmiyorum ama onunla spor konularında çok fazla sohbet ederiz. Sonuçta ona sorular sormak, hikayesini anlatmasını, nasıl yaşadığını dinlemek çok hoşuma gidiyor, çünkü neticede başka bir dönemdi. Ve tabii çok şey de öğreniliyor, bana çok şey öğretiyor. Ben bir penaltı atmak istiyorum. Bana mı? Sana bir penaltı atmak istiyorum. Şaka yapıyorsun, değil mi?
Herkese merhaba, Qatar Airways Premier Padel Tour'a ve yılın tur duraklarından biri olan, şüphesiz Bea González için en özel haftalardan birini sunan bu çok ama çok özel turnuvaya, Málaga P1'e hoş geldiniz. Korta çıktığımda dışarıda olan bitenden uzaklaşmayı ve sonuç olarak oyuna ve yapmamız gereken şeye odaklanmayı seviyorum.
Çünkü aksi takdirde bu sizi çok etkiliyor; olumlu bir şey de olabilir ama normalde evinde oynayan herkes herkesin onun kazanmasını, iyi oynamasını istediği o baskıyı hisseder ve ben bundan olabildiğince uzaklaşmaya çalışıyorum.
Bu Málaga P1 Premier Padel etkinliğinde Malaga'daki çeyrek final gününe hoş geldiniz. İki Arjantinli oyuncu, iki İspanyol oyuncu ve burada bir çeyrek final maçı. Delfi'den köşeye víbora. Bea, Bea, Bea, Bea, Bea, Bea González'den korta dışarıdan dönüş.
Bea González'i binlerce taraftarla paylaşılan bir hayalin ağırlığını taşırken bu halde görmek ne kadar zor, ne kadar üzücü; ancak o sakatlık, o lanet sakatlık, turnuvanın bu son düzlüğünde oynamasına bir kez daha engel oluyor. Bizim sakatlıklarımız fazlasıyla zihinsel kaynaklı. Kafanı duyguların, hislerin sınırına kadar zorlarsan bir yerden patlak verirsin.
Bence geçen yıl bana olan da biraz buydu. Yaşadığım ilk sakatlık haziran ayındaydı ve bu da beni Roma ve Paris'teki yılın en önemli turnuvalarından mahrum bıraktı. Malaga'daki yarı final günü öncesinde büyük bir heyecan var ama Bea González yok. Ev sahibi favori oyuncu, sakatlığın ardından turnuvaya veda etti. Çeyrek finalde sakatlanmıştı.
Ve yıl sonunda, senenin sondan bir önceki turnuvası olan Milano'da, Master'dan daha önemli olan turnuvadan bir hafta önce, göğüs kasımı üçüncü kez yırttım. Ama bence zihinsel olarak sakatlanmak, geri dönmek, iyileşmek, tekrar dönmek ve aynı yerden tekrar sakatlanmak çok zordu. Seyahat edemiyorsun, antrenman yapamıyorsun, günlük yaşantını sürdüremiyorsun. Ve bir anda hayatın sadece iyileşmekten ibaret oluyor.
Doğrusu, olabilecek durumlara kıyasla bunu gayet iyi atlattı, değil mi? Ama sonra hemen iş tulumunu giyer, yapılması gereken şeye odaklanırdık ve zamanla durumu iyiye giderdi. İşler daha da karmaşıklaştığında yanında çok insan oluyor, değil mi? Çok neşeli bir insan olma şansına sahip, birçok kız arkadaşı var, ailesi var. Ve tabii ki takımı da. Hiç şüphesiz ailem derdim. Kaybettiğim ve yavaşlayan o ritmi yeniden yakalamama yardımcı olan ailem oldu.
Bana o enerji desteğini verdi. Peki, kilit nokta ne? Benim kazanmam için kilit nokta ne? Kortta bir canavara dönüşmek. Daha iyi olmak. Yap şunu. Olayların, iniş çıkışların dünya şampiyonu. Agresif bir oyun. Agresif. Ama her zaman gelmiyorsun. İyi kullanıyorsun. Sürekli değiştirmek tam bir delilik. Hayır, hayır, gerçekten çok zor ama eminim ki bu spor, padel sporu, bu Martín Carpena ve bütün şehrin, gelecek yıl senin için bir rövanş arayışında olacak çünkü bunu hak ediyorsun ve çünkü Bea González 'El Palo'nun incisidir.
Ve Málaga'lıdır. Ve bir an geliyor, birdenbire yarışıyorsun, arkana bakıp diyorsun ki, tamamdır, hayatımı geri kazandım. Uni! Merhaba. Ne yapıyorsun? Yemek yiyorum. Ne yiyorsun? Tavuk ve kakao.
Güzel. Bir padel maçında dışarıdan görülmeyen çok, çok, çok fazla duygu yaşarsın. Ve bence psikolojik olarak çok eksiksiz ve çok zorlu bir spor. Gergin misin, hazır mıyım? Değilsin, değil mi? Sonuna kadar. Sonuna kadar gidiyorum, ben hayır, sakinim artık, kesinlikle.
Yok bir şey, iyiyim, iyiyim. Málaga'dan yarı final günü. Güneş her zamankinden daha parlak parlıyor çünkü bugün El Palo'nun incisi Bea González fırsatını yakalayacak. Yılın en özel haftalarından birinde büyük finale yükselmek için.
Malaga P1'in ikinci yarı finali başlıyor. Bea'dan muhteşem bir performans, yine smacıyla, viborasıyla ve bandejasıyla hava oyununa hakim oluyor.
González'in bu hafta gösterdiği seviye inanılmaz. Bea'nın por 3'ü, Bea'nın por 3'ü. Ve işte oldu, Bea González için oyun, set ve maç. Ve Alejandra Salazar karşısında 6-4.
Evet, Bea, evet, Bea. O duygusal Bea, gözlerine inanamayan o Bea, hayalini kurduğu turnuvanın büyük finalinde oynayacak, bu Málaga finalinde oynayacak. İyi ödül, padel.
O anda mutlu olmak, iyi hissetmek zorunda olduğumu hissediyordum ama ben hâlâ turnuvayı kazanmaya odaklanmıştım. Bu yüzden şöyle bir durumdaydım... Henüz o kadar mutlu değildim. Benim hedefim, insanların farkında olmadan bana yüklediğinden farklıydı; 'Çok mutlu olmalıyım, ama değilim ve mutlu olmadığım için suçluluk duyuyorum' baskısını hissediyordum. Mutluyum ama henüz hedefime ulaşmadım.
Finale kalıp turnuvayı kazanırsak hedefime ulaşmış olacaktım, benim de yapmak istediğim buydu.
Bazen kimseyi görmemeye gerçekten ihtiyaç duyuyorum. Evime gitmek, sahile gitmek, hiçbir şey düşünmemek, çekip gitmek ve enerji toplamak. Sanki sürekli bir uyaran döngüsüne giriyoruz ve hiç durmuyorsun.
Zamanı durdurabilseydim, nerede olursa olsun sevdiğim insanlarla birlikte olduğum anlarda yapardım bunu. Bu bir seferberlik. O hafta için zihinsel olarak oldukça iyi hazırlanmıştım çünkü evimde daha önce birkaç kez oynamıştım ve bunun ne anlama geldiğini biliyordum; insanların sana uyguladığı baskı, kendi kendine uyguladığın baskı, senden beklenenler ve belki de gerçekleşmeme ihtimali.
Bu yüzden kendimi hazırlamak için zihinsel çalışmayı yapmıştım. Bugün, birkaç yıl önce Martín Carpena etrafında dolaşan ve bir gün dünyanın en iyi oyuncusu olmayı ve burada şampiyonluğa ulaşmayı hayal eden Bea González adındaki o kız çocuğunun hayalinin gerçeğe dönüşebileceği gün.
Tüm Martín Carpena, Málaga'daki tüm taraftarlar bir hayalin peşinde, Premier Padel'in bu Málaga finalinde Claudia Fernández ile birlikte Tamara ve Marta Ortega'ya karşı büyük finali oynayacak olan Bea González'in arkasında. Maç hareketleniyor.
Marta ve Tamara çok iyi oynuyor ama Bea González ile Claudia Fernández'in yaptığı çılgınlık.
Ve orada Claudia Rincón, işte Bea geliyor, Bea, Bea, Bea, evet, Bea, topu por 4 ile dışarı vuruyor ve o oyunu bitiriyor. Breaki alıyorlar ve skorda öne geçiyorlar.
Herkes burada bir şampiyon gibi oynuyor. Bea başka bir gezegende. Tam bir smaç makinesi. Bea Gonzalez Martín Carpena'yı avucunun içine almış durumda. İki maç sayısı.
İşte sayı ve işte oyun. Bea González, işte Fernández geliyor. Master. Evet, Bea, gerçek oldu. Hayal sonunda gerçeğe dönüşüyor. Bea González kendi şehrini fethediyor. Geçen yıl ıstırap gözyaşları vardı. Bu yıl Bea González için sevinç gözyaşları.
Her turnuvadan yanına bir şeyler alırsın. Bunun kıymetini bilmek ve tadını çıkarmak gerek çünkü bu olağanüstü bir şey, çok az insanın başına gelen bir şey ve bir şeyler aktarabildiğimiz, insanların bize dikkat kesildiği, bizden bir şeyler öğrendiği için çok şanslıyız, bence bu da son derece güzel ve özel bir durum. Mutluluk aşılaması ki insanların en çok ihtiyacı olan şeyin bu olduğunu düşünüyorum.
İnanç, inanç, inanç, inanç, inanç, inanç, inanç, inanç, inanç, inanç! Hayata bakış açım onlar sayesinde. Küçüklüğümden beri bana aşıladıkları değerlere sahibim ve mutlu, huzurlu yaşıyorum, iyi bir insan olmak, benim için en önemlisi iyi bir insan olmak. Bu şampiyonluk Bea için her zamankinden daha anlamlı olacak.
Padel bana pek çok şey öğretti, sayısız şey, çok fazla şey. Sportif hedefim elbette bir numara olmak. Açıkçası bunun için antrenman yapıyoruz ve bunu başarmak istiyorsun. Bir sonraki hamle.
Çok zor. Nasıl bıraktı öyle? Bana ver, bana ver. Buradaki bu iş çok karışık.